میخوام غرق یه رویا شم

شبیه شرم ابرا شم

میخوام «مه» شم میخوام «ها» شم

که پشت شیشه ها باشم

خود دانی

به ذوق زردی برگی

به انتظار تگرگی

به درد زاده ی مرگی

به گریه ام که بمانی

به مشق نار و اناری

به عشق زخمه ی تاری

به مژده ای به بهاری

به گریه ام که بمانی

به مقتضای قضایی

به لحظه ای که رضایی

به آن جزا که سزایی

به گریه ام که بمانی

به غربتی که در آنم

به دل دلی که تپانم

به چاره های چنانم

به گریه ام که بمانی

به گریه ام به درنگم

به ناله های دورنگم

به اشک شر و شرنگم

روا بود که برانی

جنگل می سوخت

نیلوفر خاکستر شد

و دود

            در چشم شرمگین خرس

هوس در غار نمی ماند 

مجال دجال

دکل به کله ی پوکم که کال ماند و کچل

کچل به چله نشست از من نشسته ی شل

به چله گاه مچل ها نشسته تر ز کی ام ؟

ز کی به زکّی ملت گشوده ام دو بغل ؟

بغل بغل متفاوت سبد سبد متضاد

به ضد والی افقه ز ضد فقه ازل

ازل به لعنت دائم به خویش و خط خطا

خطا به خط قیامت خطابه ای به عمل

من و جماعت عمال ضد خط به چرا

چریده خط و به نقطه رسیده بعد کپل

چه نقطه نقطه چراگاه و قیمه قیمه چه ما !

چه رفته رفته رسیده صفوف شر به محل

نه ملتی نه فقیهی ؛ نه لعنتی نه خطی

به شر و کله ی پوکم به روز جمعه دکل !

   دربست

میخوام برم یه روز فراری بشم

از اونی که تو آینه روبرومه

از اونی که اینا میگن دیوونه ست

هرکی که روبرو نگه حرومه !

میخوام برم یه شب توی سیاهی

برم بینم بالاترش کدومه ؟!

اون بالابالا ول بشم بیفتم

اینا بیان بگن کارش تمومه

شوهرخاله م گریه کنه بترکه

اونی که اشکش نمیاد عمومه

اینا و آینه همگی بهونه ست

سرم کثیفه ؛ حموم آرزومه

میخوام برم جایی که آینه آبه

«اِهِن» میگن وقتی یکی حمومه !

آرزوها

می میرند برای رسیدن به آدمها

آدمها هم که بسا !

پس لطف خداست که جاده را سنگلاخ می دارد .

خلیفه

به انتهای خیابان نگاه می کردیم

ندیده و نرسیده گناه می کردیم

از ابتدای مسیری که سایه بودوسکوت

گلایه از خطرات سه راه می کردیم

خطوط نقشه چه خوانا ! اشاره ها چه دقیق !

به مشق عادت کفر اشتباه می کردیم

خلاف  چوب حراج است برسرتصدیق

ز نور زرد خطر اشک و آه می کردیم

نه چشم چاره ی ما شد نه عینکی الکی

چهل قدم نشده عزم چاه می کردیم

نه چارچرخ و دوچرخ و سه چرخ پا می شد

نه پا قدم  که قدم را تباه می کردیم

بیا امام زمانی که راه را بلدیم

بیایبا که خراب این پناه می کردیم

رنگ به مو نداشت

باد و رود به های های از هوی او

مویش را همینجا سفید کرده

آسیابان